Kominek, nazywany przez Włochów camino, symbolizuje ciepło domowego ogniska. Chyba każdemu z nas zimową porą marzy się, by odpocząć przy rozgrzanym kominku. Ten sposób ogrzewania przestrzeni mieszkalnych (przy jednoczesnym dekorowaniu wnętrz) ma długie tradycje. Właśnie dlatego Marmuro – mając w ofercie portale kominkowe – przedstawia krótką historię kominka.
Czym właściwie jest kominek?
Choć na co dzień posługujemy się tym słowem, warto doprecyzować jego znaczenie. Kominek to po prostu palenisko, które zostało umieszczone w ścianie, niemal na poziomie podłogi. Pierwotnie służyło ono do ogrzewania przestrzeni mieszkalnej. Dość szybko kominki zaczęły pełnić też funkcje dekoracyjne. Kominek stał się jednym z kluczowych elementów wystroju, które mają wpływ na atmosferę wnętrza.
Z czego składały się kominki?
Kominki składały się z węgarów, czyli pionowych elementów konstrukcyjnych, ujmujących wnękę paleniska, a także z nadproża, to jest z poziomej części konstrukcyjnej okalającej wnękę w górnej partii. Niekiedy kominki posiadały okapy. Miały również ściany tylne i nadstawy zawierające kanał dymowy lub nadstawy dekoracyjne, jeśli kanał właściwy biegł wewnątrz ściany.
Pierwotnie kominki wykonywane były z drewna pokrytego gipsem lub z kamienia. Kamień jednak był od zawsze zarezerwowany dla zamożnych osób (szczególnie rzecz tyczyła się marmuru).
Krótka historia ekspansji kominka
Kominki znano już w starożytnym Rzymie. Jednak rozpowszechnienie tego nieocenionego elementu wyposażenia wnętrz miało miejsce w XII wieku, głównie na terenie Europy zachodniej i południowej. W Europie środkowej od XV wieku przeważał piec kaflowy. Obecnie kominek jest standardem w europejskich domach, zaś szczególną popularność zyskał na terenie Anglii.
Jak zmieniały się kominki w przestrzeni wieków?
Każdy z kominków zdobiony był za pomocą ornamentów charakterystycznych dla danej epoki. W średniowieczu kominki posiadały wyraźnie wysunięty okap, który zwężał się ku górze, niekiedy sięgając stropu albo sklepienia komnaty, a także kanał dymowy. Gotyk przyniósł bogate zdobienia ornamentalne i rozbudowę architektoniczną. Kominek był wtedy bardzo ważnym elementem dekoracji wnętrza.
W dobie renesansu zrezygnowano z okapów, zaś kanały dymowe biegły w ścianach lub w płaskich występach z lica ściany. Renesansowe i manierystyczne portale kominkowe wyróżniały się bogatymi zdobieniami, podobnie jak te barokowe i rokokowe, które dodatkowo symbolizowały przepych. Kominki zdobiono dekoracyjnym panneau, zaś od XVII wieku także lustrami. Kominki przypominały swą konstrukcją łuki triumfalne. Obok porządków klasycznych, stosowano takie dekoracje, jak kariatydy (kolumny w kształcie kobiet) czy hermy (architektoniczne słupy często zwieńczone wizerunkiem męskiej głowy tudzież torsu). Od XVIII do początku XIX wieku wytworzyła się charakterystyczna forma prostego, prostokątnego kominka mającego płytę nad nadprożem, która pełniła – podobnie jak dziś – funkcję półki.
Wyposażenie kominków
Na wyposażenie kominków składały się często pięknie zdobione przedmioty, takie jak: chroniący przed żarem ekran (czyli napięta na stojaku zdobiona tkanina), żelazne uchwyty na łuczywa, pogrzebacze oraz… wilki, czyli stojaczki przeznaczone na przechowywanie drewnianych szczap.
Dziś, aby poczuć atmosferę minionych wieków, zasmakować tradycji łącząc ją z nowoczesną oprawą, a także by w naszej życiowej przestrzeni znalazło się miejsce na piękno i luksus, warto zastanowić się nad zakupem stylizowanego kominka.